Het is ongeveer 10 jaar geleden dat ik met techniek begonnen ben (het is nu 2004). Tot die tijd had ik ongeveer 10 jaar als bassist gewerkt. Ik speelde op een demo in een studio in Den Bosch, Soetelieve, en fungeerde als bassist en manusje van alles en vond het zo leuk dat ik ben blijven hangen als assistent. Ik verdiende niks maar had daarentegen wel een te gekke plek om te leren en ervaring op te doen. Vooral van Robin Freeman heb ik toen veel geleerd, zowel inhoudelijk als hoe een sessie te leiden. In Soetelieve zat ik eigenlijk al heel snel achter de tafel projecten te doen. Ik wist niks, maar mijn intuitie was goed. Van de meeste knoppen of apparaten dacht ik, het zal daar wel voor zijn, en dat was dan ook zo, en dat is een vertrouwengevend gevoel. Na een paar maanden ben ik daar weg gegaan, stiekem hopende dat komende van die studio het niet moeilijk zou moeten zijn om een andere leuke plek te krijgen. Helaas. En terecht trouwens. Toen vond ik mezelf wel aardig, maar in retrospect was dat absoluut niet het geval. Wel waren die paar maanden genoeg om er achter te komen dat engineering wel hetgeen was wat ik heel graag wilde.

De periode daarna heb ik geprobeerd wat te freelancen, vooral voor de artiesten waar ik toen mee speelde, en heb een paar dingen gedaan in Bullet Sound Studio's en het toenmalige Banana's in Haarlem, maar verder gebeurde er helemaal niks. Gelukkig waren er af en toe 'seasoned' engineers, zoals Robin Freeman en John Kriek, die me uitnodigden om een sessie van hun mee te maken. Leuk en zeer leerzaam. Uiteindelijk ben ik van de weeromstuit maar ouderwetse sollicitatiebrieven gaan schrijven. Van de 20 waren er twee die positief reageerden. Ik ben toen bij Willibrord in Veenendaal terecht gekomen, toendertijd een zeer drukke studio. Niet in een vast dienstverband, maar meer als vaste freelancer. Na een paar maanden hoorde ik van een studio in Hilversum, Studio 88, waar een plek was vrijgekomen. Meteen langsgegaan, aangenomen, en de volgende dag in business. Inmiddels wist ik wel wat, maar kon ik nog niet veel, en ik had dringend behoefte om vlieguren te maken. Aan een plek waar ik als mainengineer projecten kon doen, dag na dag, zonder fouten, langzaam groeiend naar een acceptabel niveau. 88 Was daar de perfecte plek voor. Nog bedankt Michel. Na een jaar weggegaan, maar daarna nog wel lang als freelancer teruggekeerd, zowel in 88 als in Willibrord. Ik speelde nog steeds volwaardig.

De deuren van de grote studio's bleven dicht, maar ik begon wel steeds meer 'klaar' te worden, mocht er zich een kans voordoen. In die tijd ben ik nog een keer 2 dagen naar Oxford geweest om te trainen op een SSL-tafel. Alle grote studio's hadden toen, en nog steeds, SSL's, en ik had begrepen van de studiomanagers dat als ik niet met SSL's overweg kon ik zowiezo niet bruikbaar zou zijn. Uiteindelijk werd ik een keer door Tjeerd van Zanen gebeld om voor hem in te vallen in Wisseloord. Dat ging goed, en toen ging het vlot. Veel in Wisseloord, en van daar uit naar andere studio's zoals Fendal, Bullet, enz.. Kijk maar in de lijst hierboven.

Nog steeds is studiowerk het overgrote deel van het werk wat ik doe, en ik vind het nog steeds net zo leuk als in het begin. Dat is denk ook de enige reden om het te doen of te proberen, want een andere schiet me niet te binnen. Als ik naar mezelf kijk en navraag doe bij mijn collega's komt het er op neer dat je een modaal inkomen hebt, geen arbeidsongeschiktheidverzekering, heel misschien een pensioentje, je hele lange dagen maakt, af en toe veel druk, je je best moet doen om je sociale leven te behouden, je geluk moet hebben dat je gezin het trekt, enz..

Maarja, af en toe daarentegen lukt het, dat iets geweldig klinkt, of dat je een sessie met een mannetje of 50 doet die fantastisch gaat, of dat je in een stampvolle Arena safe en goedklinkend die DVD opneemt, of dat je in Armenie voor 20.000 man en de rechtstreekse radio en tv uitzending, en de sattelietverbinding, en de monitors, en 200 man orkest met een Peppie en Kokkie pa toch iets aardigs weet te maken, of dat je een stuk in de mix ineens wel kan laten werken, en dan, dan is het ineens te gek! Komt niet iedere dag voor, maar vaak genoeg om er constant naar te blijven streven. Daarin onderscheid techniek zich niet van musiceren, niet voor mij in ieder geval. Als je speelt is het ook maar heel af en toe dat iedereen ineens gaat zweven, en dat het totaal veel meer wordt als de som der delen, en daar doe je het voor, en dat is niet anders als je mixt of opneemt.